یک جعبه نامه

​​​​​​

قصه‌های ناگفتنی.

مرور اشعار خرداد ماه و دیدنِ « ای زن گنگ و نازک، ای عارفه آستان سوخته».

فکر می‌کنم که قراره این‌ یکی هم مثل بقیه نوشته‌ها کاملا پراکنده باشه ‌و از این شاخه به اون شاخه بپرم.

عنوان پست یه اصطلاح کره‌ایه به معنای رابطه دونفر که قطع نشدنیه و حتی اگه عشق به نفرت تبدیل بشه تو همیشه نقطه ضعف خاصی نسبت بهش داری و قسمتی از وجودت همیشه بهش وصله. معنی دیگه‌ش هم گل وحشیه. بعدا درمورد اینکه چرا این کلمه رو انتخاب کردم توضیح می‌دم.

این روزها تنها کاری که برای زنده موندن اون بخش نازنازی و ضد‌جنگی مغزم می‌تونم بکنم، غرق سینما شدنه. سینما همیشه نجات‌دهنده بوده برای من، پس چرا وسط صدای انفجار و نور پهپاد‌ها بهش پناه نیارم؟

تو گفتی دوستم داری.

و من فریاد می‌زدم این رو، حتی با چشم‌هام.